Als iemand nog inspiratie zoekt om een boek te schrijven of film te maken, verdiep je in het verhaal van Robert Finley. Hij verloor op jonge leeftijd door een ongeluk een groot deel van zijn gezichtvermogen. Hierdoor kon hij zijn vak als timmerman niet meer uitoefenen en besloot dan maar straatmuzikant te worden. Decenia lang maakte hij vervolgens muziek, solo of in een band. Maar een succes werd het nooit. Totdat hij ongeveer anderhalf jaar terug op 63 jarige leeftijd werd herontdekt door Black-Keys Frontman Dan Auerbach. Hij nam hem mee de studio in met een aantal sessiemuzikanten die ook te horen waren op legendarische langspelers van Elvis Presley en Aretha Franklin. Dit resulteerde in het recht-door-zee album Goin’ Platinum! Verwacht geen fijnbesnaarde liedjes met filosofisch getinde teksten. Nee, dit is Rhythm & Blues, met een vleugje gospel en soul. Gewoon hele goeie tracks die lekker klinken en voortdenderen als een trein waar je nu op moet springen. De ruwe bluesstem van Finley en zijn speelse gitaargeluid brengen je terug naar de tijd van de oude bluesknakkers. Toch klinkt Goin’ Platinum! van deze tijd. Ik ben dan ook erg benieuwd wat er was gebeurt als Robert Finley op zijn 18e was ontdekt.